|
Urodził się 4 stycznia 1902 r. w Sokółce.
Ojciec Lucjan posiadał gospodarstwo rolne, ponadto był zaangażowanym
społecznikiem. Matka Malwina z domu Słowińska zajmowała się wychowaniem
siedmiorga dzieci (5-ciu synów i 2-óch córek). Witold był najstarszym z
rodzeństwa. Ojciec postanowił kształcić syna, co było wielkim
wyrzeczeniem dla całej rodziny. W roku 1912 rozpoczął naukę w szkole
rosyjskiej. W latach I wojny światowej uczył się prywatnie u pani Ireny
Kieżel. W 1919 roku zdał egzamin do Seminarium Nauczycielskiego w
Białymstoku. Tam też wstąpił do 4 Białostockiej Drużyny Harcerzy im.
Zawiszy Czarnego. W dniu 11.03.1923 dh. Witold podczas uroczystej
ceremonii szkolnej złożył Przyrzeczenie Harcerskie na sztandar drużyny.
Po ukończeniu Seminarium Nauczycielskiego dh.
Witold otrzymał posadę nauczyciela, a po roku kierownika siedmioklasowej
Szkoły Powszechnej w Czarnej Wsi – Stacja (dziś Czarna Białostocka). W
szkole utworzył drużynę harcerską im. Tadeusza Kościuszki, zostając jej
drużynowym. W dwa lata później otrzymał przeniesienie do swego
rodzinnego miasta, do Szkoły Powszechnej nr 1. Tam zorganizował dwie
drużyny: męską im. Tadeusza Kościuszki i żeńską im. Emilii Plater.
Dzięki jego staraniom utworzono drużyny w Dąbrowie, Kamionce Starej,
Wierzchlesiu, Szudziałowie, Suchowoli, Janowie, Korycinie, Nowym Dworze,
Różanymstoku.
W 1928 r. odbył kurs podharcmistrzowski w
Radłowie koło Gdyni, po którym jako instruktor harcerski, należał do
kadry kierowniczej każdego obozu, w którym uczestniczył. Brał również
udział w II Zlocie ZHP w Poznaniu 1929r. i Srebrnojubileuszowym Zlocie
Harcerstwa w Spale 1935r. Uczestniczył w Walnym Zjeździe ZHP w Wilnie
1934 r. i tegoż roku w Zlocie Starszyzny Harcerskiej na Huculszczyźnie.
Do niezapomnianych przeżyć należało pierwsze
Przyrzeczenie Harcerskie w 1928r. Ta uroczystość odbyła się bowiem przy
Pomniku Wolności, upamiętniającym poległych za Ojczyznę w 1920 roku i
skupiała nie tylko harcerzy z Sokółki, Dąbrowy i Kamionki Starej, ale
także wszystkich notabli miasta.
Rok 1930 w życiorysie dh. Biziuka zaznaczył
się dwoma ważnymi faktami. 4 marca zawarł związek małżeński z Izabelą
Popławską, z którą potem miał syna. 1 września rozpoczął w Poznaniu
Wyższy Kurs Nauczycielski z gimnastyki i sportu. Po powrocie z Poznania,
obok etatu nauczyciela otrzymał również angaż na instruktora wychowania
fizycznego w Inspektoracie Szkolnym w Sokółce. Miało to wpływ na
wychowanie młodzieży szkolnej nie tylko na wzorach Scautingu, ale
również wyrabianiu tężyzny fizycznej.
W 1932 r., kiedy drużyn tych było ponad 30,
władze ZHP utworzyły odrębny Hufiec Sokolski, a jego hufcowym mianowały
phm. Witolda Biziuka. Nowa zaszczytna nominacja wymagała znacznie
dłuższego czasu pracy, która w harcerstwie była zajęciem społecznym, bez
wynagrodzenia finansowego.
W okresie władzy sowieckiej Witold Biziuk
uczył w polskiej Niepełnej Dziesięciolatce w Sokółce. W czasie okupacji
niemieckiej prowadził warsztat szklarski i w powiązaniu z Organizacją
Tajnego Nauczania Okręgu Białostockiego, pełnił funkcję inspektora
szkolnego w powiecie sokolskim. Sam też zajmował się tajnym nauczaniem.
Obok podziemnej pracy dydaktycznej druh Witold związał się z ruchem
oporu Armii Krajowej, gdzie posługiwał się pseudonimem „Harcerz”.
Po wyzwoleniu spod okupacji hitlerowskiej
Białostocczyzny w sierpniu 1944r. Witold Biziuk wybrany został przez
Radę Miejską burmistrzem miasta Sokółki. Zaczął organizować:
Spółdzielczość, Ochotniczą Straż Pożarną. Dzięki jego staraniom
zorganizowano orkiestrę strażacką, która przez dziesiątki lat istniała.
Burmistrzem był zaledwie do końca sierpnia. Od września objął posadę
nauczyciela wychowania fizycznego w tamtejszym Gimnazjum później Liceum
Ogólnokształcącym. To umożliwiło powrócić do pracy w harcerstwie, tu
założył drużynę harcerską im. Księcia Józefa Poniatowskiego.
Władze ZHP reaktywowały przedwojenny hufiec
Sokółce. Na Hufcowego powołano phm. Witolda Biziuka, który funkcję tę
pełnił do 11.01.1949 r. tj. kiedy został rozkazem komendanta Chorągwi
Białostockiej zwolniony „ze względów służbowych”. Spowodowane to było,
nie dostosowaniem się do zmian ustrojowych w Polsce, której władze nie
tolerowały ani ideologii, ani metodyki harcerstwa przedwojennego. On
jednak trwał u podstaw skautingu i harcerstwa polskiego, wycofanie z
działalności nastąpiło w tym samym czasie, kiedy decyzją władz PRL
zlikwidowano Związek Harcerstwa Polskiego.
Po Zjeździe ZHP w Łodzi wśród instruktorów
powracających do czynnej służby znalazł się również druh Witold. Włączył
się do pracy Komendy Hufca jako kierownik Zespołu Kształcenia
Drużynowych. Jeszcze w latach 70-tych i na początku lat 80-tych pełnił
funkcje w Komisjach Rewizyjnych Hufca Sokólskiego i Chorągwi
Białostockiej. Mając 80 lat, pełnił po raz trzeci przez dwa lata,
funkcję komendanta Hufca ZHP w Sokółce. W wieku 86 lat, po raz ostatni
uczestniczył w Zlocie ZHP „Grunwald 88”.
Odszedł na wieczną wartę 26 sierpnia 1992 roku
w Sokółce – Cześć Jego Pamięci.
(opracował hm. Czesław Szyszko)
|